Nieuwsbrief februari 2010

Hoofdmenu

Foto's

Ploegende b...

Tekeningen

Arabische V...

Aanmelden nieuwsbrief

Over hetzelfde onderwerp

Marten via @BijBL:

"het is voor de HEERE niet te moeilijk om te verlossen, door veel of door weinig mensen", 1Sm.14:6. Onze hoop is op God, niet op mensen.
" U hebt dwaas gehandeld", 1Sm13:13. Dat is de onvermijdelijke conclusie als je je eigen plannen boven Gods geboden stelt.
"...zondigen door op te houden voor u te bidden..." 1Sm.12:23. Leiders tonen door gebed voor hun mensen zorg EN besef eigen beperktheid.

Volg Martens bijbeltwitter

Klik hier!

RSS

Zendelingen gezocht

Vacatures

Aanmelden

Nieuwsbrief februari 2010

Nieuwsbrieven

Geschreven door Esther Visser

zaterdag 06 februari 2010 00:00

Het is laat in de middag als we het slaperige dorpje binnenrijden. We zien een paar mensen nieuwsgierig opkijken als we voorbijrijden in het witte bijbelbusje. Bij het uitstappen zindert de hitte ons toe. Vlug halen we alles uit het busje wat we nodig hebben: de koffer met brillen, brillendoosjes, kleine boekjes met verhalen uit de Evangelieën en tractaatjes. We stallen alles uit op de houten tafel die deze dorpssala rijk is. Elk dorp heeft in het midden een constructie van palen met daarop een dak dat sala wordt genoemd. Deze wordt gebruikt voor dorpsvergaderingen en dergelijke.
      Al snel komen de eerste mensen toegelopen. Van tevoren is afgesproken dat we aan vijftien mensen, die zich daarvoor hebben opgegeven, gratis brillen uitdelen. Zo’n buitenkansje laat men niet voorbijgaan. De groep bestaat uit meest oudere vrouwen en een paar oudere mannen.
      De meeste mensen hebben geen idee wat voor bril ze nodig hebben. Het is een kwestie van voortdurend passen en uitproberen voor het juiste exemplaar gevonden is. Sommige mensen blijken een bril van wel min vier nodig te hebben! Tegelijk met de nieuwe bril wordt iedereen zo’n klein boekje over de Here Jezus in handen gedrukt en gesommeerd te gaan zitten en te wachten tot iedereen klaar is. Want het plan is om meteen de nieuwe bril uit te proberen.
      Vervolgens lezen we met elkaar de Kerstgeschiedenis uit het kleine boekje. Het is namelijk 23 december – in Thailand trekt het weer zich niets aan van de winterse datum. Niemand heeft ooit dit evangelie gehoord! Na het verhaal vertelt onze ouderling, Toem, aan de hand van platen over de kloof tussen ons en God, die alleen
door de Here Jezus overbrugd kan worden. Ik zie een paar mensen gespannen luisteren. Daarna geeft Soe, een vrouw die de maand ervoor gedoopt is, haar getuigenis. Zij kent bijna iedereen in dit dorp; ze komt hier al jaren langs als manicure/pedicure.
      Dit soort acties hopen we vaker te gaan doen, op allerlei plekken waar gemeenteleden contacten hebben. Tot nu toe slaagden we er altijd goed in om kinderen te trekken bij evangelisatie-acties, maar nauwelijks volwassenen. Dit lijkt een heel goede manier te zijn om juist de volwassenen het evangelie te vertellen. En omdat de sfeer zo informeel en ongedwongen is, durven ook gemeenteleden hun bijdrage te leveren!
Ondertussen staat deelname van Marten en mij aan allerlei kerkactiviteiten nogal onder druk....

Verschuivende verantwoordelijkheden
Dit jaar zullen maar liefst vier nieuwe zendingsgezinnen in Isaan komen wonen. Marten is nu druk met het begeleiden van deze nieuwe zendelingen. Dat houdt in dat hij geschikte plekken zoekt voor mensen om te gaan wonen en werken. Daarnaast zal hij de nieuwe werkers begeleiden om zo goed mogelijk aan de slag te gaan.
      Vanaf maart wordt mijn hoofdtaak het lesgeven van de kinderen. Tijdens de maand februari wordt het lesgeven waargenomen door Martens ouders, die hier ongeveer zes weken lang zijn. Zij hebben beiden in het onderwijs gezeten en hebben er veel kijk op. We zijn heel blij dat zij er zijn en genieten van de gezelligheid!
      Naast het lesgeven wil ik graag betrokken zijn bij het wel en wee van de nieuwe teamleden. Ook wil ik blijven werken aan het ontwikkelen van Isaan taalmodulen. Dat hoeft niet op stel en sprong klaar te zijn, omdat de meesten nog bezig zijn met Thaise taalstudie.

Niet meer aan de frontlinie
Laatst zag ik ergens de slogan: “Live to be forgotten” (Leef om vergeten te worden). Het gaat precies in tegen een verlangen diep in je hart dat mensen jou zich zullen herinneren. Het lijkt erg op wat de Here Jezus zegt: “Wie zijn leven verliest, zal het behouden.” Voor Marten en mij houdt het in dat wij een paar stappen naar achteren doen, en anderen naar de frontlinie laten komen. Er komt een heel nieuwe generatie zendelingen die vol enthousiasme aan de slag gaat. Wij steken vanaf nu steeds meer onze energie in het helpen welslagen van hun bediening.
     Naast die nieuwe generatie zendelingen willen we nadrukkelijk de Thaise christenen plaats laten nemen aan de frontlinie. Het is hun gemeente, niet de onze; wij zijn geen predikantenechtpaar maar kerkplanters.
     Gisteren sloeg dat besef weer bij me in toen ik even een boodschapje ging doen. De vrouw van de winkel, een gedistingeerde dame van in de zestig, riep me terug toen ik op het punt stond weg te fietsen. “Wacht eens even, Khoen Daaw (mijn Thaise naam). Hoor es, ik wil christen worden. Maar hoe moet ik dat nou doen? Ik heb geen tijd om naar de kerk te gaan!” Met een breed handgebaar wijst ze naar haar winkel. Ik sta haar met open mond aan te kijken. Het gebeurt niet alle dagen dat iemand plompverloren zegt christen te willen worden! Om te voorkomen dat ze gaat denken dat ze iets raars heeft gezegd, klap ik mijn mond gauw dicht en stel voor dat ik dan best bij haar in de winkel kan komen om over God te vertellen. “Ja, geweldig”, roept ze, “en dan nodig ik een heleboel buren uit!” Toen flitste het door mijn hoofd dat ik dat helemaal niet zelf moet
gaan doen maar dat het veel beter zou zijn als kerkleden dit op zouden pakken. Niet voor niets is onze ouderling Toem bezig met een training aan een groepje kerkleden; dat houdt in dat ze vaardigheden leren als het leiden van een huisgroep, evangeliseren en ook preken. Het mooie is dat juist kerkleden meedoen van wie ik het niet verwacht had: oudere mensen met weinig opleiding.
     Het is fantastisch om mensen te zien groeien in geloof en hen allerlei dingen te zien oppakken. Toch is het ook met een gevoel van spijt dat we dingen los moeten laten en minder bezig zijn met het “echte veldwerk”. Het is een gouden regel in het zendingswerk: leef en werk nooit om jezelf te profileren, maar om gezonde kerken te planten die op eigen benen staan en wiens leden op God vertrouwen. Het gaat om Gods eer; wat is dat eigenlijk bevrijdend! “Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel.” Welke wending ons leven ook neemt, we raken nooit uitgeleerd om steeds meer als Hem te worden: nederig.

Hartelijke groet, ook namens Marten, Esther.

Voeg uw reactie toe

Jouw naam:
Jouw website:
Onderwerp:
Reactie:

Woord verificatie:

yvComment v.1.24.0

Zoeken

Marten kwettert op Twitter:

@gertjansegers Nee. Cruciaal is of je compromissen over fundamentele zaken sluit. -En blijf nou weg, anders geloven we je nooit meer. :-)
"het is voor de HEERE niet te moeilijk om te verlossen, door veel of door weinig mensen", 1Sm.14:6. Onze hoop is op God, niet op mensen.
@gertjansegers Toen CU adoptie door lesbische paren mede mogelijk maakte, verdween principiele verschil met CDA (@AliceEWinter)

Volg Marten op Twitter

Klik hier

Lees ook eens...

Lang leve de jodenzending!

“De kerk moet niet bidden voor de bekering van joden”, beweert de scriba van de PKN. Ik knipperde even met mijn ogen. Ik had begrepen dat het een gelovige man is, en had dus aangenomen dat hij het iedereen gunde om Jezus te kennen. Dat is dus een misverstand.

Maar dat was nog niet het gekste.