McGilvary, een zendeling die zo’n 150 jaar geleden in Thailand begon te werken, staat wel bekend als de apostel van Thailand. En nergens blijkt zo duidelijk zijn apostolische inslag als uit zijn brede blik. Die komt duidelijk naar voren uit zijn autobiografie, zoals blijkt uit de volgende voorbeelden.

1. Hij recruteerde nieuwe zendelingen
Toen hij op verlof was in de Verenigde Staten, deed hij erg zijn best nieuwe zendelingen te werven. Hij wist dat hij de miljoenen van Thailand niet in zijn eentje kon bereiken. Hij was niet op verlof om heldenverhalen over zichzelf te vertellen. Hij liet de de geestelijke nood van Thailand zien, en vertelde christenen dat zij een rol konden spelen in het zendingswerk.

Een apostel is nooit een eenling. Hij zoekt lokale mensen die verantwoordelijkheid in de plaatselijke kerken kunnen nemen, en hij zoekt nieuwe zendelingen die zijn team versterken.

2. Hij trok erop uit zonder duidelijk doel
McGilvary maakte vaak lange tochten. Van tevoren wist hij niet altijd zeker wat hij ging doen. Dat klinkt vaag, maar in werkelijkheid is het juist belangrijk. Hij trok er op uit om het onbekende te verkennen, in het vertrouwen dat God het zou gebruiken voor het bouwen van Zijn Kerk.

Altijd nuttige dingen doen vlak in de buurt is goed. Maar een apostel kijkt juist over de horizon en vraagt zich wat daar ligt. Dat opent nieuwe mogelijkheden.

3. Hij hield goede statistieken bij
McGilvary wist hoe het er in zijn kerken voorstond. Dat kwam onder andere omdat hij zorgde dat er preciese statistieken waren: hoeveel mensen waren tot geloof gekomen en gedoopt? Hoeveel kinderen zijn gedoopt? Hoeveel mensen zijn uit de kerk gezet of hebben zich aan de kerk onttrokken?

Veel mensen hebben moeite met het gebruik van statistieken in de kerk. Maar als de herder uit de gelijkenis niet had geweten dat hij honderd schapen had, was hij er nooit achtergekomen dat er een verdwaald was. Statistieken zijn belangrijk voor het werk in de kerk.

4. Hij bleef altijd aan zichzelf twijfelen

McGilvary twijfelde nooit aan God, maar altijd aan zichzelf. Hij had sterke overtuigingen, maar hij bleef altijd nieuwsgierig. Hij bleef altijd nadenken of er een betere manier was om iets te doen. Hij bleef altijd nieuwe dingen proberen.

Zijn autobiografie schreef McGilvary toen hij in de tachtig was, en al vijftig jaar op het zendingsveld had doorgebracht. Maar zelfs toen was het niet een romantische terugblik, of een trotse opsomming van zijn successen. Zelfs toen zei hij: ik wilde dat ik dit had gedaan; of: terugkijkend, denk ik dat dit mijn grootste fout is geweest.

De meeste mensen blijven in een nieuwe baan waarschijnlijk een of twee jaar experimenteren voordat ze in een vast stramien komen. McGilvary bleef tot het eind van zijn leven vermijden. Dat is de flexibiliteit die een apostel kenmerkt.

Conclusie 

Terugkijkend op het leven van McGilvary, vraag ik me af: wat is het nou, dat iemand zo’n apostolische rol kan gaan spelen? Gedeeltelijk zijn het de omstandigheden. Alleen in een plek waar niets is, kun je apostel zijn. In zekere zin blijven de opvolgers altijd in de schaduw staan. Gedeeltelijk is het persoonlijkheid en begaafdheid. Sommigen mensen zijn zo begaafd, dat je ze kunt bewonderen en God voor hen kunt denken, maar je kunt ze niet nadoen.

Maar een laatste gedeelte van McGilvary’s apostolische roeping houdt een les in waar ook wij, die een veel bescheidener rol spelen in Gods Koninkrijk, veel van kunnen leren. McGilvary was niet gericht op zijn plannen, maar op Gods plannen. Zo simpel was het. Dat zorgde voor zijn brede blik waardoor de Heere God hem op een bijzondere manier in kon schakelen bij Zijn plannen.