Ohd zit in een hoekje van onze slaapkamer zijn preek voor te bereiden. Dat is de enige rustige plek in zijn of mijn huis die we hebben kunnen vinden. Hij is ouderling van de gemeente, en wordt nu toegerust om te kunnen preken. De eerste keren gebruikt hij vier volle zaterdagen voor de voorbereiding. Twee zaterdagen om de tekst te bestuderen en een hoofdgedachte van een zin eruit te destilleren. Dan nog twee zaterdagen om die ene zin weer uit te bouwen tot een preek. Het is geweldig om te zien hoe serieus hij zijn taak neemt, hoe graag hij van mij leert, en hoe hij er toch iets helemaal van zichzelf van maakt.

Met zijn tienen kwamen ze: studenten uit Centraal-Thailand, om te helpen evangeliseren in Isaan. Het team werd geleid door OMF-zendelingen die een IFES-groep hadden opgezet op een Thaise universiteit. Het was een cultuurschok voor deze studenten om in dit wat minder ontwikkelde deel van Thailand te komen. Maar een van hen bloeide helemaal op.

“Hoe zou het met Sommaaj gaan?” vraag ik me af. Een aantal weken geleden is hij vanwege zijn geloof met zijn vrouw weggejaagd uit het huis van zijn schoonouders. Hij woont nu in een andere provincie. Graag zou ik bij hem op bezoek gaan om te kijken hoe het gaat. Dan kan ik meteen kijken naar de mogelijkheden om in hun nieuwe woonplaats een kerk te planten. Maar ik zit op kantoor. Eerst zijn er andere dingen te doen.

De kinderen van de arbeiders werden met een schoolbus teruggebracht naar de door steengruis bestofte hutjes waar ze woonden. Ik wachtte daar op hen, en begon dan in de schaduw van de enige boom met de kinderclub. Als de kinderclub was afgelopen, kwamen de meeste vaders terug uit hun werk. Ik ging dan snel verder met een bijbelstudiegroep voor de volwassenen, want ik wist dat ik maar een uur had tussen de thuiskomst van de mannen en het moment dat ze dronken zouden zijn.