Wat is moeilijker door te geven? Geloof of ongeloof? Geloof en ongeloof zijn natuurlijk geen pakjes die je doorgeeft. Geloof en ongeloof zijn persoonlijke overtuigingen waar anderen invloed op kunnen uitoefenen, maar die anderen niet kunnen bepalen. Ook ouders niet. Maar toch zal de vraag wel duidelijk zijn. Is het moeilijker voor gelovige ouders om hun kinderen geloof mee te geven, of voor ongelovige ouders om hun kinderen ongeloof mee te geven?

Ik vermoed dat vrijwel iedere Nederlander meteen zegt:

Church growth research has changed into a slightly disreputable branch of missiology. Originally it focused on the growth of God’s church in non-Christian settings. The American incarnation of the discipline quickly shifted its focus to the growth of ‘my church’.  Though there certainly is a place for that kind of thinking, three important disadvantages were often connected to this new approach. Firstly, church growth evolved into marketing and biblically sound theology was put on the back-burner if it was perceived as hindering the quick growth of the church. Churches turned their Jesus into a more palatable, less demanding god and in the process lost their voice of calling people to repentance and faith. Secondly,

Een groep prominente maar oude Nederlanders die er blijkbaar aan twijfelt of het leven de moeite van het leven waard is, heeft ertoe opgeroepen dat mensen die hun leven ‘af’ vinden, hulp bij zelfmoord moeten krijgen.

Dat je anderen durft te belasten met de vraag je te doden, terwijl er niets met je aan de hand is, is natuurlijk hondsbrutaal. Zelfs het kleinste restje beschaving zou je ervan moeten weerhouden iemand daarmee te belasten. Dit is egoisme doorgedreven tot het uiterste.

Wat ook heel wonderlijk is,